Make your own free website on Tripod.com
  Face of Wood Buddha in the Bermese style  
 

พระพุทธรูปไม้แกะเก่าที่พอกดินสอพองเขียนสีนั้นพบมากทางแถบภาคเหนือของประเทศไทยครับ ล้วนแล้วแต่ได้รับอิทธิพลมาจากศิลปแบบพม่า โดยมากมักพบในชุมชนที่เป็นไทยใหญ่ หรือเงี้ยวนั่นเองครับ พระไม้แกะเหล่านี้เมื่อผ่านกาลเวลามาระยะหนึ่งมักถูกมอดกัดแทะและย่อยสลายไปตามเวลาองค์พระนั้นเมื่อเปื่อยย่อยแล้วคงเลือเพียงพระพักตร์นั้นเนื่องจากมีการเบิกเนตร อันเชิญเทวาอารักษ์มาสถิตย์เพื่อปกปักษ์อวยชัย ผู้คนจึงมิอาจทำลายด้วยเกรงมหิทธานุภาพแห่งเทวาและพุทธานุภาพแห่งพระมหามุนีปฏิมากรจึงนำมาเก็บรักษาไว้ เพื่อบูชาและรักษ์ไว้เพื่อรังสรรค์งานพุทธศิลป์ที่งดงามตราบเท่าที่กาลครั้งหนึ่งมนุษย์ผู้ศรัทธาได้บรรจงสร้างจากพรสวรรค์ที่มีความศรัทธาเป็นแรงขับเคลื่อนแม้ยากไร้ด้วยวัสดุและเทคโนโลยีแต่กลับเปี่ยมล้นด้วยพลังและร่ำรวยด้วยศรัทธาดุจจะฝากชีวิตไว้ที่ปฏิมากรรมนั้นเลยทีเดียวครับผมเองมีโอกาศเดินทางไปแถบนั้นได้พูดคุยสอบถามชาวบ้านและผู้รู้หลายๆท่านอีกทั้งยังได้มีโอกาศเก็บพระพักตร์เหล่านี้ไว้ก็นำมาลงให้ชมกันครับก็ลองชมกันดูครับ

องค์ที่ 1

 

นี่เป็นภาพพระพักตร์งานศิลปแบบไทยใหญ่จากเมืองมัณฑะเลย์ พม่า อายุราว 150 ปีครับเป็นไม้จันทร์หอมแกะครับ

ราคาราว 5,000 บาทครับ

องค์ที่ 2

องค์ที่ 3

 

 
Mandalay images often have a broad band across the forehead. The hair hugs the head in tight curls and covers a broad prominent ushinsha. There is no lotus finial above. The images are frequently seated in vajrasana with the right hand in the bhumisparsa mudra and the left lying in the lap. The uttarasanga is worn in the open mode and the sanghati is folded decoratively on the left shoulder. Wood, alabaster and bronze have been the favoured materials. Many Buddha images are lacquered and gilded, including the face and body, the latter in accordance with the suttas (discourses of the Buddha) which relate that his complexion was like bronze, the colour of gold.

Most standing Buddha images wear the uttarasanga in the closed mode, covering the arms and chest and held at each side of the lower body by downward stretched hands. Below, at its lower centre, appears the antaravasaka. The sanghati flows in multitudinous folds from the left shoulder. In this right hand the Buddha holds the medicinal myrobalan fruit. This suggests that the image is Bhaisajyaguru, a form of the Buddha of Healing, one of whose attributes is the myrobalan
.
A youthful, sweet-faced image of the Buddha wearing a robe elaborately folded, edged and decorated, often with inset mirror glass, has attained great popularity and has become known as the 'Mandalay Buddha'. For many people, it came to epitomize the Burmese representation of the Buddha.

Late 18th century-- early 19th century Buddha images in Central Myanmar had in many cases shed their onion-type lotus finial for one shaped like a pointed lotus bud. This is the case for example, in the great alabaster Buddha image of the Kyauktawgyi pagoda, Amarapura, created by King Pagan Min in 1847. Yet in 1855, Linnaeus Tripe photographed in Amarapura a huge Buddha image of unprecedented Ava-Amarapura style. It had a broad ushnisha, no lotus finial and a more elaborate draping of the uttarasanga (outer robe) than usual. This may be based on the design of Rakhine Buddha images.